Saving Orchids,
Stories of Species Survival in a Changing World.
door/by Philip Seaton & Lawrence W. Zettler.
304 pp., many, mostly colour photos/illustrations,.
2025, The Board of Trustees of the Royal Botanic Gardens, Kew.
ISBN 13-978-0-226-83941-7 (printed)
ISBN 13-978-0-226-83942-4 (e-book)
Plant collectors once brought orchids, among other things, to the so-called civilized world (‘The way we were.’ - pp. 45-59) from many corners of the world (‘Orchids almost everywhere.’ - pp. 62-63).
The authors briefly discuss the unique flora on ‘Islands.’ (pp. 65-91) and recently described orchids in ‘Where are we most likely to find new species?’ (pp. 94-95).
‘The Crown Jewels of the Plant Kingdom.’ (pp. 27-43) answers the question why orchids, 10% of all flowering plants worldwide, are so successful and what distinguishes them from all other plants.
It's difficult to maintain species if you don't know they exist, so they need an accepted name with information about their locations: ‘What's in a Name.’ (pp. 98-109).
‘Ghosts in the Land of Flowers.’ (pp. 13-25) describes the ghost orchid, Dendrophylax lindenii, and its conservation through in vitro propagation and the reintroduction of this remarkable, leafless orchid species in the Flakahatchee Strand swamps.
It's no secret that people love orchids: there is the potted plant and cut flower industry and orchids have been part of Chinese and Japanese culture for centuries. In Latin American countries, orchids also play an important role in some rituals. In other cultures, they form a basis for food products or serve as medicinal plants (‘Why We Should Care.’ pp. 111-121).
The impact of humans and human activities, along with some conclusions, is discussed in ‘Life and Dead in the Anthropocene.’(pp. 124-130). Since 1995, Peter Raven and Scott Miller found that one-quarter of all tropical forests have disappeared.
Globally, half of all orchid species are threatened due to habitat destruction (through human activities) and/or changes in land use, the impact of invasive species, the loss of pollinators, poaching (illegible poaching), and global climate change (‘Orchids on the Edge.’ pp. 133-159).
The authors argue that we should never underestimate the importance of what a small group of individuals can achieve (‘Who does what, and here?’ pp. 161-175). However, it can be very difficult to convince orchid collectors to give up their preference for wild-collected specimen. The authors cite the Mexican Laelia dawsonii f. chilapensis and Laelia dawsonii f. dawsonii as examples of orchids propagated in vitro by some orchid nurseries. They display their flowering plants which results in the sale of in vitro seedlings and so making wild collection unnecessary (or potentially unnecessary).
A first step in conserving orchids is determining which species are most vulnerable and thus setting the right priorities (‘Where do we go from here?’ pp. 179-185).
According to the authors, awareness and engagement are crucial to ensuring the survival of orchids (‘Education: the teachers and the storytellers’ pp. 187-203).
The gold standard of orchid conservation is the preservation of orchid-rich habitats. Many already have disappeared, and there is an urgent need to preserve the surviving remnants and, where possible, to acquire additional land for habitat restauration (‘A network of Andean orchid reserves.’, ‘A word about trees.’, ‘Ecotourism.’, ‘The EcoMinga Foundation.’, ‘Indigenous reserve.s’, etc… in ‘Reserves.’ p. 205-219).
The authors pay particular attention to reintroduction, restoration, and enhancement in ‘Reintroduction, Restoration, and Enhancement.’ (pp. 221-227); ‘Slippers.’ (pp. 229-253); ‘Living Collections: Safegarding Plants for the Future.’ (pp. 254-265); ‘Seed Storage.’ (pp. 268-285); ‘The Way Ahead.’ (pp. 288-293). ‘Further Reading.’ (p. 294), ‘Acknowledgements.’ (p. 294), and an ‘Index.’ (pp. 295-304) conclude the book.
Conclusion.
The authors write short chapters that provide an overview of situations and possible solutions in what is indeed a rapidly changing world. However, in my opinion, far too little attention is paid to the damage that the most invasive species, namely human beings, causes worldwide in all sorts of ways. Regarding plants, and by extension orchids, the authors make a very valuable statement when they write in the chapter ‘Living collections: safegarding plants for the future.’ (pp. 254-265): ”...keeping plants in living collections provides a safe net, an insurance against the extinction of species in nature”. Further on, we read: “Combinations of various factors such as neglect, poor cultivation methods, and problems resulting from diseases and pests threaten living collections.”
‘Saving Orchids: Stories of Species Survival in a Changing World.’ is a useful book that provides an easy to read overview of ways to conserve orchid species.
I'd like to add here my personal opinion: “In any original habitat that is/has been destroyed as a result of natural events or by humans, fauna and flora often disappear forever. Everything that humans have ever removed from a natural habitat such as animals, plants, and so on… will, for whatever reason, be doomed to extinction in a short or long term. This isn't a pessimistic thought no, it's an undeniable reality."
Ooit brachten plantenverzamelaars o.a. orchideeën naar de zogenaamde beschaafde Wereld (‘The way we were.’ - p. 45-59) vanuit vele windstreken (‘Orchids almost everywhere.’ p. 62-63).
De auteurs hebben het kort over de unieke flora op ‘Islands.’ (p. 65-91) en recent beschreven Orchideeën in ‘Where are we most likely to find new species?’ (p.94-95). ‘The crown juwels of the plant kingdom.’ (p. 27-43) geeft een antwoord op de vraag waarom orchideeën, wereldwijd 10% van alle bloeiende planten, zo succesvol zijn en wat hen onderscheidt van alle andere planten. Het is moeilijk om soorten in stand te houden als je niet weet dat ze bestaan en daarom hebben ze een aanvaarde naam nodig met de gegevens over de vindplaatsen. Aldus de inleidende tekst van het hoofdstuk ‘What’s in a name.’ (p.98-109).
’Ghosts in the land of flowers.’ (p. 13-25) beschrijft de ghost orchid, Dendrophylax lindenii, en de instandhouding middels het in vitro vermeerderen en de re-introductie van deze merkwaardige, bladloze orchideeënsoort in de moerassen van Flakahatchee Strand. Dat mensen van orchideeën houden is geen geheim: er is de potplant- en snijbloemindustrie, sinds eeuwen maken orchideeën deel uit van de Chinese en Japanese cultuur. Ook in Latijns-Amerikaanse landen spelen orchideeën een belangrijke rol in enkele rituelen. In andere culturen vormen ze de basis van voedingsproducten of spelen ze een rol als medicinale planten (‘Why we should care.’ p. 111-121).
Het impact van de mens en de menselijke activiteiten en enkele conclusies komen aan bod in ‘Life and dead in the anthropocene.’ (p. 124-130). Sinds 1995, stelden Peter Raven en Scott Miller vast, is één vierde van alle tropische bossen verdwenen. Wereldwijd is de helft van alle orchideeënsoorten bedreigd ten gevolge van de vernietiging van hun habitat (door menselijke activiteiten) en/of veranderend landgebruik, door de invloed van invasieve soorten, door het verlies van hun bestuivers, stroperijen illegaal wegroven) en mondiale klimaatsverandering (‘Orchids on the edge.’ P. 133-159).
De auteurs stellen dat we nooit het belang mogen onderschatten van wat een kleine groep individuen kan bereiken (‘Who is doing what and here?’ p. 161- 175). Echter, het kan zeer moeilijk zijn om orchideeënverzamelaars te overtuigen af te zien van hun voorkeur voor in het wild verzamelde specimen. De auteurs geven hier de Mexicaanse Laelia dawsonii f. chilapensis en Laelia dawsonii f. dawsonii als voorbeeld van orchideeën die door enkele orchideeënkwekerijen in vitro vermeerderd worden. Ze stellen hun bloeiende planten tentoon wat resulteert in de verkoop van in vitro zaailingen waardoor het verzamelen in de natuur onnodig is (kan zijn).
Een eerste stap in het in stand houden van orchideeën is het bepalen welke soorten het kwetsbaarst zijn en dus de juiste prioriteiten stellen (‘Where do we go from here?’ p. 179-185).
Volgens de auteurs zijn bewustwording en betrokkenheid van groot belang om het voortbestaan van orchideeën te verzekeren (‘Education: the teachers and the storytellers.’ p.187-203).
Vele orchideeënrijke habitat zijn verdwenen. Het is dus dringend de resterende habitat te beschermen en waar mogelijk bijkomend terrein voor restauratie aan te schaffen (‘A network of Andean orchid reserves.’, ‘A word about trees.’, ‘Ecotourism.’, ‘The EcoMinga Foundation.’, ‘Indigenous reserves.’, etc… in ‘Reserves.’ p. 205-219).
De auteurs schenken extra aandacht aan re-introductie, restauratie en verbetering in ‘Reintroduction, restauration and enhancement.’ (p. 221-227); ‘Slippers.’ (p. 229-253); ‘Living collections: safegarding plants for the future.’ (p. 254-265); ‘Seed storage.’ (p. 268-285); ‘The way ahead.’ (p. 288-293). ‘Further reading.’ (p. 294), ‘Acknowledgements.’ (p. 294) en een ‘Index;’ (p. 295-304) sluiten het boek af.
Conclusie.
De auteurs geven in korte hoofdstukken een overzicht van situaties en mogelijke oplossing in de inderdaad zeer veranderende wereld. Echter, volgens mij wordt veel te weinig aandacht geschonken aan de schade die de meest invasieve soort, nl. de mens, wereldwijd op allerlei vlakken veroorzaakt. Voor wat planten, en bij uitbreiding orchideeën betreft, maken de auteurs een zeer waardevol statement waar ze in het hoofdstuk ‘Living collections: safegarding plants for the future.’ (p. 254-265) schrijven: “…planten houden in levende verzamelingen voorzien in een veilig net, een verzekering tegen de uitroeiing van soorten in de natuur.” Wat verder lezen we: “Combinaties van diverse factoren zoals verwaarlozing, povere kweekmethodes, problemen als gevolg van ziekten en plagen bedreigen levende collecties.”
‘Saving Orchids, Stories of Species Survival in a Changing World’ is een nuttig boek dat op eenvoudige manier een overzicht geeft van mogelijkheden om orchideeënsoorten in stand te houden.
Ik wil hier mijn persoonlijke mening aan toevoegen: “Op elk originele habitat dat als gevolg van natuurlijke evenementen of door de mens vernietigd wordt/werd, verdwijnen fauna en flora dikwijls definitief. Alles wat ooit door de mens uit een natuurlijk habitat verwijderd is, zowel dieren als planten als … enzovoort…, zal, om welke oorzaken dan ook, op korte of lange termijn gedoemd zijn om definitief te verdwijnen. Dit is geen doemdenkende gedachte, neen, het is een niet te ontkennen realiteit.”